ในวันซ้อมรับปริญญา พ่อไปถ่ายรูปให้ตอนเช้า แล้วเอามาจัดเป็นช่องๆ(อีกแล้วครับ) ขยายใหญ่ ไปตั้งไว้หน้างาน ให้แขกที่มางานเซ็นชื่อแสดงความยินดี ทุกคนชอบกัน (พ่อยังชอบเลย) ไม่เป็นเรื่องยากสำหรับเราเลยในการทำรูปแบบนี้ แต่สำหรับ “หมอ”แล้วเขาก็นึกไม่ถึง เขาดีใจ และขอบคุณเรามาก แต่เรากลับคิดว่าที่เราทำนี่เป็นการตอบแทนคุณเขามากกว่า ครอบครัวนี้เขาดีกับเรามาก เวลาพ่อแม่ไม่สบาย เขาก็ไม่เคยรีรอที่จะช่วยเลย นี่แหละ เมื่อมีโอกาสที่จะช่วยเหลือใครได้ ก็จงรีบทำ
ลุงหวัดเป็นตัวแทนมอบของขวัญให้พี่หมู ก่อนจะถ่ายภาพหมู่กัน
กลับถึงบ้านก็ ๔ โมงได้แล้ว พอ๖โมงเย็นก็ไปงานเลี้ยงฉลองรับปริญญาของพี่หมู คนเยอะมาก ทุกๆคนจะจำเมืองไม่ได้เลย ด้วยทรงผมแบบนี้หลายคนว่าเหมือนแม่มาก
วันที่ ๗ เดือน๗ ปี ๒๐๐๗๑๐ เดือนผ่านไป สำหรับโครงการAFS คืนก่อนหน้านี้ แม่นอนไม่หลับเลย ปลุกพ่อตอนดึกมากแล้ว บอกว่า “ พ่อ..แม่นอนไม่หลับเลย..ตื่นเต้น..ลูกอ้วนจะกลับมาแล้วนะ” ไม่น่าชื่อว่าแม่จะทนรอได้ถึง ๑๐ เดือน แล้ววันนี้ก็มาถึง แม่ลูกก็ได้กอดกันอีกครั้งหนึ่ง น้ำตาของแม่ก็ซึมออกมาด้วยความดีใจอย่าสุดกลั้น ..ต้อนรับสู่บ้านเราครับลูก
No comments:
Post a Comment