ที่ลำปาง (ต่อ)

ระหว่างอาหารเช้าในโรงแรม

แต่ก็ทำมาตลอดทุกครั้งที่ไปเที่ยว และก็คงทำตลอดไปร่วม 30 ปีแล้วมั้ง ที่พ่อเฝ้าถ่ายรูปแม่ ตั้งแต่จีบกันตอนอยู่ช่างศิลป์แล้ว เราก็ใช้กล้องนี่แหละเป็นที่แอบมองเค้า เมื่อเราเรียกให้เขามองกล้อง เขาก็ต้องมอง พอรูปออกมาเราก็รู้สึกว่าเขาก็มองเราเหมือนกัน...น้ำเน่ามั้ย

ที่จริงเป็นโรงแรมเก่า แต่ปรับปรุงใหม่ ทำได้สะอาดอะอ้านดี โดยเฉพาะที่สวนที่ทำเป็ร้านอาหารของโรงแรมด้วย

เช้านี้เราตื่นเช้าลงมาเดินข้างล่างชมโรงแรม เรื่องชื่อ "เวียงลคอร" นี่ก็แปลกดีนะทำให้พ่อต้องไปอ่านภาษาอังกฤษเพื่อเทียบเคียงกับภาษาไทยว่าเราอ่านถูกหรือเปล่าวะ