คุณยายกับรถเข็น

งานBIG ที่แม่รอคอย เดี๋ยวนี้จัดปีละสองหนแล้ว เดือนตุลาคม และเมษายน วันแรกมากับพ่อ ยังไม่หนำใจครับ ขอเบิ้ลอีกหน โดยมากับน้าเดียร์ และคุณยาย แม่กับน้าเดียร์ สลับกันเข็นคุณยาย ๓ ชั่วโมงเลย ส่วนพ่อขออยู่บ้านดีกว่า ภาพนี้เป็นวันแรกครับ ต้องมีรถเข็นนะครับถึงจะ pro

ระยะหลังคุณยายมีอาการปวดหัวเข่าบ่อยขึ้น จนเดินไม่ค่อยสะดวก ไม่ได้เป็นตลอดเวลา ยังขับรถได้ ไปไหนต่อไหนได้ แต่ไม่ค่อยสะดวกนัก ต้องใช้ไม้เท้า พ่อก็เลยแนะนำว่า ใช้รถเข็นดีกว่า (แต่บางคนจะไม่อยากใช้นะ เพราะดูเหมือนคนพิการ) ปรากฎว่าใช้คุ้มเลย ไปสวนแสงธรรม ไปเดินงานบิ๊กกับแม่ ไปไหนต่อไหนสบายเลย แม่ลูกก็เลยมาใกล้ชิดกันอีกครั้ง

ศิลปะ และภาพถ่าย

แนวนี้อาจใกล้เคียงกับที่เราทำอยู่ ตัวภาพถ่ายจะถูกนำมาจัดการใหม่ ความหมายของภาพเปลี่ยนไปตามการจัดวางของศิลปิน

ภาพถ่ายแนวนี้ต้องมีความคิดของศิลปินรองรับซะก่อน การถ่ายภาพแต่ละช็อตก็ต้องวางแผนล่วงหน้าอย่างละเอียด ขณะที่เราถ่ายเราจะไม่รู้เลยว่าผลลัพท์เป็นอย่างไร จนกว่าจะล้างอัดออกมา

ภาพในเทคนิค โฟโต้มอนทาจ เมื่อ ๘๐ กว่าปีมาแล้ว การตัดติดรูปภาพมันเป็นเพียงเทคนิค แต่การตัดติดอย่างไรมันขึ้นอยู่กับแต่ละคน นี่เป็นเพียงตัวอย่างเดียวเท่านั้น เมื่อเราจะใช้คำๆนี้ ก็ต้องพอรู้จักบ้างนิดหน่อย

นี่พ่อสแกนมาจากหนังสือการถ่ายภาพ เรื่องคอนแทคปริ้นท์ เพื่อเป็นเทคนิคหนึ่งสำหรับการสร้างสรรค์ต่อไป

The 1 st stept

The 1 st stept : 1st Art Exhibition of Witee Wisuthumporn เป็นการลงบล็อกตัดหน้าเมืองซะก่อน กับนิทรรศการศิลปะครั้งแรกของเมือง ย้อนหลังกลับไปซักสองสามเดือนที่เราเริ่มคุยกันถึง ผลงานภาพถ่ายของเมือง ซึ่งเราเห็นว่ามันดีพอที่จะมาจัดแสดงเป็นนิทรรศการศิลปะได้ แต่เมืองกลับรู้สึกว่ามันออกจะเวอร์เกินไปหรือเปล่า จะทำได้หรือ..เป็นพ่อก็คงรู้สึกอย่างนั้น ถ่อมตัว ไม่มั่นใจ เก็บตัว..แต่ที่เมืองแปลกออกไปคือ เมืองก็ไม่ได้ปฏิเสธ ยังเปิดใจรับ และลองดู แม้ช่วงแรกเราต้องกระตุ้นกัน จนเมืองอาจรู้สึกเบื่อ หรือถูบีบคั้น แต่ข้อดีอีกนั่นแหละที่เมืองไม่ได้ต่อต้าน และเริ่มลงมือทำ ....
มาถึงวันนี้ เชื่อว่าเมืองคงมีความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความรู้สึกภาคภูมิใจในความสามารถของตัวเองความรู้สึกที่ได้รับการยอมรับจากผู้ชม ความรู้สึกอย่างนี้ บอกเล่ากันคงไม่ได้ นอกจากต้องทำเอง..รู้เอง..แม้แต่พ่อแม่เอง ก็ได้แต่สอน แต่ก็ไม่เคยได้สัมผัสจริงๆด้วยตัวเอง คงจะมีเพียงความรู้สึกเดียวกระมังว่า “ภูมิใจในตัวลูก”
วันนี้ ถ้าจะเรียกว่าเป็นความสำเร็จ ก็ดูเหมือนจะมากเกินไป จะเรียกว่าจุดเริ่มต้นน่าจะเหมาะกว่า
ภาพต่อไปนี้พ่อคงไม่อาจเป็นผู้บรรยาย เอาไว้ให้เมืองบรรยายเองแล้วกัน

เมืองไปแล้วคนหนึ่ง
ยังเหลือเมฆอีกคนหนึ่ง ที่รอการ RECITAL ทีกรุงเทพ เร็วๆนี้
พ่อเชื่อว่าการรีไซเทิ่ล ก็อาจคล้ายๆกับ SOLO exhibition ก็ได้ มันมีองค์ประกอบมากมายที่นอกเหนือไปจากการแสดงเพียงอย่างเดียว การซ้อมหนัก อาจเป็นองค์ประกอบหลัก แต่ต้องไม่ทิ้งองค์ประกอบอื่นๆอีก การออกกำลังกาย การทำสมาธิ การพบผู้คน การออกแบบสูจิบัตร โปสเตอร์ บัตเชิญ การจัดการ การซักซ้อมบนเวที ..ฯลฯ เมฆยังมีเวลา ดังนั้นอย่าปล่อยให้อะไรๆไปกระจุกอยู่ตอนท้ายอย่างเดียว วันนี้ทำอะไรได้ก็ทำซะเลย อย่าปล่อยให้เรามีโอกาสพูดว่า “เสียดาย..น่าจะทำ...ไม่มีเวลาแล้ว .....” เป็นอีกครั้งหนึ่งที่พ่อสอนจากความไม่รู้ ไม่มีประสบการณ์อย่างนี้มาก่อน รู้แต่อยากให้เป็นการเริ่มต้นที่ดีสำหรับเมฆเท่านั้นเอง

สามแม่ลูก..วันไปตักบาตรหลวงตาบัว

ช่วงนี้หลวงตามาที่สวนแสงธรรม คุณยายก็เลยกระตุ้นให้ พ่อ แม่ น้าเดียร์และครอบครัว ไปตักบาตรกัน พ่อแม่ไม่ค่อยต่อต้านแล้ว ยินดีด้วย ส่วนน้าเดียร์ น้าก๋ง และดิว ไม่ค่อยยอมพังคุณยายเท่าไร ยิ่งคุณยายบัญชาการมากเท่าไร ก็ยิ่งมีแรงต้านมากเท่านั้น ..เฮ้อ..ไม่รู้จะสั่งไปทำไม..ไม่รู้จะต้านกันทำไม (นี่พูดกับตัวเองนะ)

ทานขาวกับ อากง ที่ สบล.

นัด อากง ออกมาทานข้าว ที่ส สบล.(ตามเคย) อากงดีใจทุกครั้งที่พ่อโทรไปชวน แม้จะนานที แม่บอกว่าพ่อละเลยเรื่องที่จะไปหาอากงมาก ..ก็จริงนะ ต่อไปจะปรับปรุงตัวครับ

ก้วนมาแตร์

๑๖ เม.ย. เพื่อนๆแม่(มาแตร์)นัดทานข้าวกัน ไปกันที่ร้านกุ้งเผาที่อยุธยา หลายคนอาจไม่คุ้นตาผู้ชายใส่แว่นนั่งข้างต๋อ คือน้าตู้ เป็นสามีของป้าปั๊บ(คนอ้วนๆ เป็นเพื่อนซี้แม่) คนนั่งกลางก็ “ปู้น”ลูกชายคนเดียว ตอนนี้เรียน ม.๓ รร.จิตรลดา ผู้หญิงอีกคนที่นั่งข้างแพรวคือ น้าโถ เพื่อนซี้แม่เหมือนกัน ป็นอาจารย์อยู่อักษรจุฬา ส่วนคนอื่นคงรู้จักกันแล้ว

ร้านหน้าพระลาน

สงกรานต์ จะเป็นวันหยุดสำคัญของผู้อยู่ต่างจังหวัด อย่างร้านหน้าพระลาน ท่าพระจันทร์ พนักงานจะขอกลับบ้านกันหลายวัน ชดเชยกับ วันปีใหม่ หรือวันหยุดอื่นๆที่ไม่ได้หยุด ร้านทั้งสองนี้กี่ไม่กี่เดือนก็จะกลับมาสู่การบริหารของแม่ตามเดิม หลังจากให้เขาเช่า ไปสามปี ซึ่งไม่มีอะไรดีขึ้นเลย เราก็เลยถือโอกาสวันหยุดยาวนี้เข้ามาปรับปรุงบางส่วน เช่นซ่อมห้องน้ำ ซ่อมครัว ทำความสะอาด แล้วก็ทาสี ก็เลยเอาสีที่ทาใหม่มาให้ดู คู่สีนี้คุ้นตามาก เพราะแม่เห็นมีสีเก่าอยู่บ้าง จะได้ไม่ต้องซื้อใหม่ พ่อเองก็ไม่ต้องคิดมาก สบายอยู่แล้ว ก็เลยได้อย่างที่เห็น

ในแต่ละรูป รูปบนจะเป็น before รูปข้างล่างจะเป็น after ในมุมเดียวกัน

ชะอำ สงกรานต์

สงกรานต์ วันหยุดสำคัญของไทย พ่อกับแม่ปลีกตัวมาคอนโดอีก (ยายขออยู่บ้าน น้าเดียร์ก็ไปเที่ยวที่อื่น) มีป้าแจ๊ด แบงค์ แพร์ พีช ตามมาสมทบ มาพักอยู่กับเราด้วย (เพราะคอนโดเก่ากำลังบอกขาย) มาปรึกษาเรื่องแบบกับพ่อ และแม่ก็ไปเลือกเฟอร์นิเจอร์ และของสารพัดเพื่อเตรียมตกแต่ง ที่ index และ home pro สองวันเลย แม่ก็เลยเหนื่อยหน่อย ทั้งๆที่ทริปนี้จั้งใจจะมาพักผ่อน ส่วนพ่อไม่ได้ไป เรื่องเป็นที่ปรึกษาซื้อของ แม่จะเก่งมาก ที่ว่าเก่งคือรู้จักจบการขายได้ พ่อสู้ไม่ได้เลย ไปกับป้าแจ๊ดเที่ยวนี้จึงได้ของเกือบครบเลย รอแค่ผู้รับเหมาเท่านั้นเอง

ตกเย็นก็ลงไปเดินเล่นกัน ชายหาดนี้มีความหมายนัก ใครไม่ได้มาเดิน ไม่รู้หรอก มันผ่อนคลาย พ่อบอกว่าป้าแจ๊ดย้ายมาที่นี่ ได้ชายหาดที่ที่เก่าของเขาไม่มี “ก็คุ้มแล้ว” ว่ามั้ย

นิตยสารดิฉัน / ๔ หนุ่มเครื่องสาย

นี่คือผลงานของ “เจ้ดัน” ตัวจริง.. แม่จุ๊บครับ...แม่ติดต่อกับบรรณาธิการนิตยสารดิฉัน (ไฮโซนะครับ) ว่ามีเด็กเก่งสี่คนมาเล่นเฉพาะกิจ (อะไรปานนั้น).... แล้วเป็นไงล่ะ เชิญทัศนาเอาเอง....ตอนนี้เธอกำลังคว้านซื้อหนังสือเล่มนี้ ได้ ๖ เล่มแล้ว..จะหาต่อไปเรื่อยๆ...

เข้าวัดปฏิบัติธรรม

เข้าไปแล้ว เห็นหลังนั่นไง... สู้ๆนะแม่ สู้กับตัวเองนะ...ทาเกชิ

กลับมาถึงกรุงเทพเช้าวันที่ ๘ แม่มีโปรแกรมไปปฏิบัติธรรม ที่วัดราชโอรส (วัดที่พี่หมูบวช) แม่กังวลพอสมควร (ตามสไตล์อยู่แล้ว) กลัวร้อน กลัวผี กลัวนอนไม่หลับ ...กลัวไปหมด ลืมนึกว่าเราจะไปค้นหา “ธรรมะ” พ่อกับยาย ไปส่ง เหมือนส่งเด็กไปโรงเรียนอนุบาลเลย (เมฆคงรู้สึกได้) ส่งเสร็จก็รีบกลับ กลัวแม่จะเปลี่ยนใจขอกลับด้วย แต่ก็ไม่ลืมกำชับให้พ่อรอรับโทรศัพท์ตอนกลางคืน ว่าถ้าไม่ไหวจะโทรบอกให้พ่อไปรับ....
..เฮ้อ...เวลาผ่านไปแล้ว ๒ คืน แม่โทรมาเหมือนกัน บอกว่าทุกข์ทรมานมาก เพราะไม่ได้นอนเลย ....

ชะอำ๕-๘เมย.

ข้างๆคอนโดเรามีเปิดโครงการใหม่ ที่เคยเล่าให้ฟัง ที่ให้ดูคือ การออกแบบ space การใช้องค์ประกอบต่างๆมาจัด การจัดอย่างงี้ เวลาคนทั่วไปดูแล้ว ก็บอกว่าสวยดี แต่เบื้องหลังคือการออกแบบ การใช้ element ต่างๆมาประกอบกัน ของบางอย่างไม่ฟังชั่นหรอก อย่างร่มใหญ่สีขาว แต่ดูดี แคร่ที่นั่ง หมอนที่นั่ง (ไม่รู้ว่าเวลาต่อมาจะมีคนนั่งกันมั้ย) แต่แค่ดูก็ดูเป็นกันเอง ธงที่โบกสะบัด ดูคล้ายกับเราอยู่ในมิวสิควีดีโอ แนวธงที่ตั้งเรียงกันเป็นแนว ช่วยกำหนดให้พื้นที่โครงการดูกว้างขึ้น มีขอบเขต สีส้มที่ใช้ ก็เป็นสีหลักของโครงการ เรียกว่าอะไรนะ Indentity ลวดลายก็เช่นกัน ป็นสัญญาลักณ์หนึ่งของโครงการ แจกันดอกไม้เท่ๆ....นี่อีกหน่อย เมฆเมืองก็ต้องรู้จักวิเคราะห์ แล้วก็วิจารณ์ ต้องมองลึกไปถึงเหตุผลที่เขาออกแบบ ทำไม..ได้ผลอย่างไรตรีต่อ แต่พ่อไม่ได้ลงมาแล้วดให้พื้นที่โครงการดูกว้างขึ้น มีขอบเขต สีส้มที่ใช้ ก็เป็นสี
ตอนค่ำๆมีกิน แล้วก็มีดนตรีต่อ แต่พ่อไม่ได้ลงมาแล้ว

วันที่ ๕-๗ ไปชะอำกันอีกแล้ว คราวนี้ยายไม่ได้ไปด้วย เพราะหลวงตามา ก็เลยไปแค่สองคน แม่บอกว่า ไม่เคยคิดจะมาแค่สองคนเลย เพราะคงเหงา แต่พอมาอยู่แล้ว ก็ชอบไปอีกแบบ เงียบๆ นอนๆ อ่านหนังสือ ดู ดีวีดี และที่สำคัญก็คือโทรหาลูกทั้งสองคนเลย แม่ชอบห้องเรามาก ..แม่บอก

อำลา อาลัย

อำลา อาลัย
๑ เมย.พาคุณยายไปชะอำมา ทุกคนชอบมาก สบาย ลมพัด โล่งๆ มาเช้าวันเสาร์ กลับเช้าวันจันทร์ มีเรื่องตื่นเต้นคือ ขอให้แม่นำคนแคระทั้ง ๔ ออกจากห้องน้ำได้สำเร็จแล้ว (ไชโย) พ่อรีบนำมาห่อกลับทันที (กลัวเปลี่ยนใจ) หวังว่าทุกท่านจะกล่าวคำอำลา..อาลัยโดยพร้อมเพรียงนะครับ

พี่หมู สึกพระ

เอาอีกแล้วครับท่าน รูปตาตารางมาอีกแล้ว พ่อทำให้ครอบครัวป้าหมอในโอกาสที่พี่หมูบวช ซึ่งเขาก็ชอบกันมากนะ (ตามเคย) มีรูปที่ช่องประตูมีการตัดต่อในโฟโต้ชอร์ปบ้าง จริงๆจะมองไม่เห็นในมุมนี้ ซึ่งก็ได้ผลดีนะ แก้เลี่ยนดีเหมือนกัน
๓๐ มี.ค. ๕๐
ที่จริงตั้งใจว่าจะไปหัวหินกัน แต่บังเอิญพระหมูมีฤกษ์ “สึกพระ” ในคืนนี้ ๔ทุ่ม เราจึงมาร่วมพิธีกันก่อน พี่หมูสึกมาแล้ว recoment เลยถ้าพี่เมฆ หรือเมืองคิดจะบวช วัดนี้มีการสอน และปฏิบัติเป็นอย่างดี

บันทึก ม้านั่ง

ม้านั่งในตู้โทรศัพท์ เน้นเป็นที่พักขา ไม่ประสงให้นั่งสบายอยู่แล้ว เพื่อจะโทรศัพท์ไม่นานเกินไป ประหยัดเพื้นที่ ดูสมัยใหม่ รักษาง่าย ไม่เก่าเร็ว
ม้านั่งในสวนหย่อม หน้าห้างสรรพสินค้า สิงคโปร์ ออกแบบด้วยเส้นโค้งที่ดูทันสมัย วัสดุเรียบง่าย คงทน
ม้านั่งในสวนสาธารณะ เขตทวีวัฒนา ทำด้วยปูนขาวขัดมัน วัสดุเก่าแก่ รูปทรงที่แทบจะไม่เปลี่ยนเลย คงทน แต่เมื่อนำมาต่อกันจะมักจะถูกใช้ผิดประเภทเสมอ
ม้านั่งในสวนสาธารณะ เขตทวีวัฒนา ทำด้วยวัสดุสังเคราะห์ ทนทาน คลายกับไม้ การออกแบบเลียนแบบม้านั่งไม้ จึงดูอบอุ่น นั่งสบาย ด้วยพนักพิง
ม้านั่งริมถนนออฉาด สิงคโปร์ ในวันหยุดจะมีคนเดินไปมากมากมาย ที่นั่งพักจึงจำเป็น เมื่อเทียบกับขนาดของฟุธบาธที่กว้างใหญ่ ทำจากวัสดุคงทนมาก และไม่เก่าง่าย แต่ราคาสูง
ม้านั่งริมทาง 1
ริมถนนเยาวราช ในจุดที่คนเดินไม่มากนัก มีม้านั่งริมถนน แต่มักจะใช้ผิดวัตถุประสงค์ แม้จะพยายามแก้ด้วยการพ้นคำห้ามนอนไว้ก็ตาม
ม้านั่งที่ป้ายรถเมล์ในสิงคโปร์ วัสดุคงทน ราคาไม่แพง นั่งสบาย ใหญ่พอที่จะนั่งได้ทั้ง 2 ฝั่ง (หันหลังชนกัน)
ม้านั่ง ป้ายรถเมล์ริมถนนบรมราชชนนี ทีโดนยึดครองโดยแม่ค้า เนื่องจากอยู่ในตำแหน่งที่ลึกจากถนน จนไม่สามารถมองเป็นรถที่จะมาได้ นั่งได้เพียง 4 ที่เท่านั้น วัสดุดูเหมือนจะคงทน แต่เมื่อเสียหายแล้วก็จะไม่น่าใช้ในทันที
03 ม้านั่ง ป้ายรถเมล์ริมถนนบรมราชชนนี นั่งสบาย เต็มก้น น่านอนมาก ราคาค่อนข้างสูง เนื้อจากเป็นไม้จริง และไม่น่าจะทนนัก
ม้านั่ง ป้ายรถเมล์ที่ประเทศสิงคโปร์ มี2ระดับแบบนั่งปกติ และแบบพักขา ออกแบบเรียบง่าย นั่งไม่ต้องสบาย เนื่องจากรอรถไม่นาน
01 ม้านั่ง ช่องรอรถเมล์ที่ประเทศสิงคโปร์ ซึ่งเป็นต้นสายสำหรับเรียงลำดับคิว ไม่ใช่สำหรับรนั่ง แต่เป็นที่พักขามากกว่า เว้นช่องให้สามารถเดินผ่านได้

ต่อไปนี้ไม่แน่ใจว่าเคยแนะนำเมืองด้วยตัวอย่างนี้ไปแล้วหรือยัง แต่อย่างไรก็ตามก็ขอเตือนอีกหน ภาพถ่ายจากอิตาลีเท่านั้น ที่จะสำคัญมากซึ่งหมายความว่าเมืองคือผู้ทำอย่างแน่นอน คนถื่นทำแทนให้ไม่ได้ (เมื่อมองจากมุมของอาจารย์ในการเอนทรานส์นะ) การถ่ายภาพในลักษณะที่จะให้เมืองดูต่อไปนี้คือ การเก็บข้อมูล บันทึกความเห็น คือการสร้างนิสัยช่างสังเกต คือการู้จักการจัดระเบียบหมวดหมู่ ซึ่งจำเป็นสำหรับ ศิลปินและนักออกแบบ หลายคนเมื่อเห็นอย่างนี้ก็อยากจะทำเหมือนกัน แต่ทำไม่ได้ เพราะไม่มีนิสัย เขามักจะมีข้ออ้างว่า “ผมก็คิดอยู่แล้วเหมือนกัน แต่….”
วิธีเริ่มต้นง่ายๆคือ การตั้งหัวข้อขึ้นก่อน สิ่งนั้นควรจะมีในหลากหลายสถานที่ แตกต่างกันแล้วแต่ภูมิปัญาท้องถิ่น (สำคัญมาก) การออกแบบเข้ามาแก้ปัญหาอะไร การบันทึกต่างๆ ไม่มีผิดถูก แต่มุมมองนั้นสำคัญ เขียนออกมาเถอะอย่าได้อาย เขียนออกมาแล้ว ยังมีทางมาปรับแก้ได้ ถ้าไม่เขียน อยู่แต่ในหัวมันก็ไม่มีใครรู้..เอาล่ะลองดู