The 1 st stept

The 1 st stept : 1st Art Exhibition of Witee Wisuthumporn เป็นการลงบล็อกตัดหน้าเมืองซะก่อน กับนิทรรศการศิลปะครั้งแรกของเมือง ย้อนหลังกลับไปซักสองสามเดือนที่เราเริ่มคุยกันถึง ผลงานภาพถ่ายของเมือง ซึ่งเราเห็นว่ามันดีพอที่จะมาจัดแสดงเป็นนิทรรศการศิลปะได้ แต่เมืองกลับรู้สึกว่ามันออกจะเวอร์เกินไปหรือเปล่า จะทำได้หรือ..เป็นพ่อก็คงรู้สึกอย่างนั้น ถ่อมตัว ไม่มั่นใจ เก็บตัว..แต่ที่เมืองแปลกออกไปคือ เมืองก็ไม่ได้ปฏิเสธ ยังเปิดใจรับ และลองดู แม้ช่วงแรกเราต้องกระตุ้นกัน จนเมืองอาจรู้สึกเบื่อ หรือถูบีบคั้น แต่ข้อดีอีกนั่นแหละที่เมืองไม่ได้ต่อต้าน และเริ่มลงมือทำ ....
มาถึงวันนี้ เชื่อว่าเมืองคงมีความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความรู้สึกภาคภูมิใจในความสามารถของตัวเองความรู้สึกที่ได้รับการยอมรับจากผู้ชม ความรู้สึกอย่างนี้ บอกเล่ากันคงไม่ได้ นอกจากต้องทำเอง..รู้เอง..แม้แต่พ่อแม่เอง ก็ได้แต่สอน แต่ก็ไม่เคยได้สัมผัสจริงๆด้วยตัวเอง คงจะมีเพียงความรู้สึกเดียวกระมังว่า “ภูมิใจในตัวลูก”
วันนี้ ถ้าจะเรียกว่าเป็นความสำเร็จ ก็ดูเหมือนจะมากเกินไป จะเรียกว่าจุดเริ่มต้นน่าจะเหมาะกว่า
ภาพต่อไปนี้พ่อคงไม่อาจเป็นผู้บรรยาย เอาไว้ให้เมืองบรรยายเองแล้วกัน

เมืองไปแล้วคนหนึ่ง
ยังเหลือเมฆอีกคนหนึ่ง ที่รอการ RECITAL ทีกรุงเทพ เร็วๆนี้
พ่อเชื่อว่าการรีไซเทิ่ล ก็อาจคล้ายๆกับ SOLO exhibition ก็ได้ มันมีองค์ประกอบมากมายที่นอกเหนือไปจากการแสดงเพียงอย่างเดียว การซ้อมหนัก อาจเป็นองค์ประกอบหลัก แต่ต้องไม่ทิ้งองค์ประกอบอื่นๆอีก การออกกำลังกาย การทำสมาธิ การพบผู้คน การออกแบบสูจิบัตร โปสเตอร์ บัตเชิญ การจัดการ การซักซ้อมบนเวที ..ฯลฯ เมฆยังมีเวลา ดังนั้นอย่าปล่อยให้อะไรๆไปกระจุกอยู่ตอนท้ายอย่างเดียว วันนี้ทำอะไรได้ก็ทำซะเลย อย่าปล่อยให้เรามีโอกาสพูดว่า “เสียดาย..น่าจะทำ...ไม่มีเวลาแล้ว .....” เป็นอีกครั้งหนึ่งที่พ่อสอนจากความไม่รู้ ไม่มีประสบการณ์อย่างนี้มาก่อน รู้แต่อยากให้เป็นการเริ่มต้นที่ดีสำหรับเมฆเท่านั้นเอง